Sala maszyn w ruchu

Osiem krosien zestawia dwa okresy mechanicznego tkactwa: sześć maszyn pochodzi z przełomu XIX i XX wieku, a dwie z lat siedemdziesiątych XX wieku. Podczas pokazu urządzenia pracują, więc ich rytm można usłyszeć, zamiast wyobrażać go sobie na podstawie nieruchomego eksponatu.

Za maszyną stał tkacz. Starsze, prostsze urządzenia wymagały od niego większej liczby czynności niż nowoczesne krosna. Liczyły się doświadczenie, skupienie i pewność ruchów. Praca musiała przebiegać szybko, mimo hałasu towarzyszącego uruchomionym mechanizmom. To różnica między oglądaniem konstrukcji a obserwowaniem stanowiska pracy: nawet zmechanizowana tkalnia nadal potrzebowała umiejętności człowieka.

Scenografia przywołuje warunki w dawnych łódzkich fabrykach. W przemysłowych halach na przełomie stuleci pracowały setki krosien, a stukotowi towarzyszył zapach rozgrzanego smaru. Muzealny zestaw jest znacznie mniejszy. Zestawienie maszyn z różnych dekad daje jednak konkretny punkt odniesienia do opowieści o tym, jak zmieniała się codzienna praca przy produkcji tkanin.