Radioodbiornik Radieta

Radioodbiornik Radieta zasilano bateriami i podłączano do zewnętrznego głośnika. Cztery lampy pracowały w układzie TRF, który wzmacnia odbierany sygnał na jego częstotliwości, zanim przekształci go w sygnał dźwiękowy. To najstarszy odbiornik muzealnej kolekcji, datowany na około 1926-1928.

Drewniana skrzynka ma częściowo odchylane wieko i ebonitową płytę czołową. Podstawa z podzespołami wysuwa się razem z przednim panelem, zapewniając dostęp do mechanizmu. Podwójny współosiowy regulator jednego z kondensatorów rozdziela strojenie zgrubne i dokładne. Ustawienie stacji wymagało więc obsługi kilku elementów, a nie wyboru nazwy programu z listy.

Wewnątrz dwa kondensatory obrotowe współpracują z cewkami o koszykowym uzwojeniu. Te obwody wybierają częstotliwość radiową. Metalowa przegroda oddziela część wysokiej częstotliwości od obwodów niskiej częstotliwości z transformatorami, ograniczając niepożądane sprzężenia. W aparacie zachowały się lampy Philips A410 i B406.

Radieta należy do ekspozycji radiowej przygotowanej na stulecie regularnego nadawania radia na Słowacji. Prezentacja tego odbiornika jest częścią wystawy trwającej do 23 października 2026 roku.