Plac Zbawiciela

W modelu placu Zbawiciela znalazł się kościół Najświętszego Zbawiciela. To właśnie świątynia stanowi rozpoznawalny element tej sceny, a jej pierwowzór ma fasadę zwróconą ku placowi, ujętą dwiema wysmukłymi wieżami.

Kamień węgielny pod rzeczywisty kościół położono 12 października 1901 roku. Budowla miała być wotum związanym z rokiem świętym 1900; projekt przygotowali Józef Pius Dziekoński, Ludwik Panczakiewicz i Władysław Żychlewicz.

Trójkątny kształt działki wpłynął na układ świątyni. Kaplicę Matki Bożej umieszczono od strony Marszałkowskiej, a zakrystię po stronie Mokotowskiej; fasadę z kolumnowym portykiem zwrócono ku otwartej przestrzeni placu.

Formy architektoniczne kościoła nawiązują do polskiego renesansu i baroku. Jest to trójnawowa bazylika z nawą poprzeczną oraz kopułą na przecięciu naw, a front zdobią rzeźby świętych Piotra i Pawła. Przy modelu można porównać zarys tej bryły z otaczającą ją zabudową miejską.