Punkt zainteresowania
Ambona
Rzeźbiona kazalnica z Wiarą, Nadzieją i Miłością oraz aniołem z trąbą.
Język treści
Ambona służyła do wygłaszania kazań, dlatego jej dekoracja skupia się wokół miejsca przeznaczonego dla mówiącego. Kosz, czyli część otaczającą kaznodzieję, podtrzymują trzy personifikacje: Wiara z krzyżem, Nadzieja z kotwicą oraz Miłość z dzieckiem. To pojęcia przedstawione jako ludzkie postacie z rozpoznawalnymi atrybutami.
Dzieło powstało w latach 1728-1729 w warsztacie Augusta Gottfrieda Hoffmanna. Ten sam rzeźbiarz wykonał później obecny ołtarz. Ambona należy więc do osiemnastowiecznej warstwy wyposażenia, dodanej wiele dziesięcioleci po wzniesieniu drewnianej świątyni.
Balustradę schodów zdobią reliefy przedstawiające Raj, Golgotę i Zesłanie Ducha Świętego. Są to płaskorzeźby: postacie i otoczenie wystają z tła, lecz pozostają związane z jego powierzchnią. Wątki biblijne towarzyszą drodze prowadzącej ku miejscu głoszenia słowa.
Wysoko ponad koszem ambony znajduje się anioł z trąbą, odnoszący się do Sądu Ostatecznego. Rozbudowane zwieńczenie nadaje kazalnicy silny pionowy akcent. Dolne figury, schody i górna część tworzą jedną kompozycję, którą ogląda się z wnętrza kościoła.
Dla dzieci
Ambona to podwyższone miejsce, z którego duchowny wygłasza kazanie. Tutaj podtrzymują ją postacie oznaczające Wiarę, Nadzieję i Miłość. Można je rozpoznać po krzyżu, kotwicy i dziecku. Rzeźbiarz przedstawił niewidzialne pojęcia za pomocą ludzi i przedmiotów.
Na schodach znajdują się płaskorzeźby ze scenami biblijnymi. Wysoko nad amboną stoi anioł z trąbą. Całość wykonał w XVIII wieku August Gottfried Hoffmann, który później wyrzeźbił także ołtarz. Ambonę ogląda się z miejsca dla zwiedzających, bez wchodzenia na jej schody.
Pytanie 1 z 2
Co jest atrybutem Nadziei na ambonie?
- Lokalizacja
- Północna część wnętrza, przy Hali Polnej; bez wchodzenia na schody ambony.