Punkt zainteresowania
Sala dawnej broni
Od szabli i miecza dwuręcznego po pozaeuropejskie uzbrojenie ochronne.
Język treści
Szabla węgiersko-polska z przełomu XVI i XVII wieku należy do najcenniejszych obiektów kolekcji dawnej broni. Towarzyszą jej między innymi miecz dwuręczny typu hispadon oraz osiemnastowieczny pistolet-probierz. Zestawienie tak odmiennych przedmiotów pokazuje, jak szeroki jest zakres kolekcji obejmującej okres od średniowiecza po XIX wiek.
Sala gromadzi krótką i długą broń palną, broń białą oraz drzewcową. Wśród broni białej znajdują się szable, pałasze i szpady. Osobną grupę tworzą elementy uzbrojenia ochronnego. Japoński hełm samurajski i indyjska tarcza sipar poszerzają opowieść poza Europę, pokazując różne tradycje ochrony ciała.
Dawnym przedmiotom towarzyszą multimedia oraz wybrane dzieła sztuki o tematyce wojennej. Prezentacja poświęcona bitwom na Ziemi Lubuskiej wiąże temat uzbrojenia z historią regionu. W tej sali spotykają się więc obiekty o różnym pochodzeniu, wieku i przeznaczeniu: narzędzia walki, osłony ciała oraz artystyczne przedstawienia wojny. Wspólną osią pozostają ich zachowane formy i historyczne zastosowania.
Dla dzieci
W tej sali najstarsze tematy sięgają średniowiecza, a najmłodsze XIX wieku. Są tu różne rodzaje dawnej broni: miecze, szable, broń palna i broń osadzona na długich drzewcach. Jednym z ważnych eksponatów jest szabla węgiersko-polska z przełomu XVI i XVII wieku. Miecz zwany hispadonem trzymano oburącz.
Niektóre przedmioty służyły do osłaniania ciała. Hełm samurajski pochodzi z Japonii, a tarcza sipar z Indii. Pokazują, że w różnych częściach świata wykonywano inne rodzaje wyposażenia. Oprócz zabytków są tu też dzieła sztuki o tematyce wojennej i prezentacja poświęcona bitwom na Ziemi Lubuskiej. Łączy ona historię dawnych przedmiotów z historią regionu.
Pytanie 1 z 2