Punkt zainteresowania
Altamira Lubomíra Šilara
Szkliwiona kamionka przybiera postać zwierząt i ludzi, z uproszczonym kształtem i wyraźnym ruchem.
Język treści
Szkliwiona kamionka jest materiałem rzeźb Lubomíra Šilara prezentowanych w muzeum. Ceramiczna powierzchnia i sposób ukształtowania bryły mają tu równie duże znaczenie jak rozpoznawalny temat pracy. Wśród wybranych dzieł powracają postacie kobiet oraz zwierzęta: byczki, konie i inne kopytne. Artysta upraszczał ich sylwetki, a pojedyncze figury zestawiał w większe kompozycje. Ruch postaci oraz naturalne barwy jego ceramiki przywodzą na myśl malowidła z Altamiry, przełożone na formę rzeźbiarską. Ten związek między uproszczonym obrazem zwierzęcia a przestrzenną bryłą wyjaśnia nazwę ekspozycji.
Podczas wieloletniej pracy w praskim KERAMO Šilar przechodził od form toczonych do modelowania z płatów gliny. Zmiana techniki to ważny kontekst dla oglądanych figur i ich złożonych układów. Urodził się w 1932 roku w pobliskiej Horní Čermnej. Kształcił się w Pradze, między innymi w pracowni ceramiki i porcelany Otty Eckerta. Jego działalność obejmowała samodzielne rzeźby, realizacje związane z architekturą oraz projekty ceramiki użytkowej przeznaczonej do produkcji warsztatowej. Muzealny wybór skupia się na dorobku rzeźbiarskim.
Dla dzieci
Byczki, konie i postacie ludzi powstały z kamionki, czyli rodzaju ceramiki. Lubomír Šilar pokrywał swoje prace szkliwem. Upraszczał kształty zwierząt i pokazywał ich ruch. Z kilku figur budował też większe kompozycje.
Nazwę Altamira nosi słynna jaskinia z malowidłami. Ruch i naturalne barwy ceramiki Šilara przywołują podobieństwo do takich obrazów zwierząt, choć jego prace są rzeźbami. W praskim KERAMO artysta rozwijał modelowanie z płatów gliny, odchodząc od form toczonych.
Šilar urodził się niedaleko Lanškrouna, w Horní Čermnej, w 1932 roku. Później uczył się ceramiki i porcelany w Pradze. Oprócz rzeźb tworzył także projekty przedmiotów użytkowych i prace dla budynków.
Pytanie 1 z 2