Punkt zainteresowania
Bursztyn z Partynic
Pozostałość wielkiego zapasu nieobrobionego bursztynu odkrytego w trzech jamach na wrocławskich Partynicach.
Język treści
Bursztyn z Partynic pochodzi z trzech jam magazynowych datowanych na I wiek przed naszą erą. Pierwsze znalezisko odkryto w czerwcu 1906 roku podczas budowy toru wyścigów konnych. Dwie kolejne jamy odsłonięto we wrześniu 1936 roku przy budowie drogi prowadzącej do autostrady. Datowanie oparto na ceramice towarzyszącej bursztynowi. Był to surowiec nieobrobiony, przygotowany do dalszego transportu lub wymiany.
W jamach większe bryły leżały niżej, a mniejsze wyżej. Ślady podpór i dojścia do zagłębień przemawiają za interpretacją magazynową. To ważna różnica wobec potocznego wyobrażenia skarbu zakopanego po to, by nikt go nie odnalazł. Znalezisko łączy się z handlem bursztynem na szlaku prowadzącym z północy na południe Europy. Brak narzędzi i gotowych wyrobów nie pozwala uznać tych jam za pozostałość miejscowego warsztatu.
Większość zgromadzonego bursztynu przepadła wraz ze zniszczeniem dawnego muzeum w 1945 roku. W zbiorach wrocławskiego Muzeum Archeologicznego zachowało się około 4,5 kilograma tego zespołu. Późniejsze badania spektroskopowe potwierdziły, że był to bursztyn bałtycki.
Dla dzieci
Na Partynicach odkryto trzy dawne magazyny bursztynu. Były to jamy w ziemi, w których przechowywano nieobrobione bryły. Większe układano niżej, a mniejsze wyżej. Ceramika znaleziona obok pomogła ustalić, że zapas pochodził z I wieku przed naszą erą.
Pierwszą jamę odkryto przy budowie toru wyścigów konnych w 1906 roku, a dwie następne trzydzieści lat później. Bursztyn miał związek z handlem między północą a południem Europy. Większość znaleziska została utracona w 1945 roku. We wrocławskim muzeum zachowało się około 4,5 kilograma tej dawnej kolekcji.
Pytanie 1 z 2