Punkt zainteresowania
Pracownia alchemika
Rekonstrukcja pracowni pokazuje narzędzia i doświadczenia poprzedzające nowoczesną chemię.
Język treści
Rekonstrukcja średniowiecznej pracowni alchemicznej przedstawia zaplecze dawnych doświadczeń z substancjami. Alchemii nauczano na uniwersytetach. Jej badacze próbowali między innymi przemieniać metale w złoto i odnaleźć eliksir wiecznej młodości. Były to cele ich poszukiwań, a nie osiągnięte rezultaty.
Z codziennych doświadczeń wynikały jednak praktyczne umiejętności. Alchemicy rozwijali wytwarzanie tuszów, barwników i farb. Zajmowali się również obróbką rud, produkcją szkła, garbowaniem skór oraz sporządzaniem ekstraktów i nalewek. Ich praca łączyła badanie materii z rzemiosłem potrzebnym poza samą pracownią.
Dla farmacji ważne były metody oczyszczania substancji: destylacja, sublimacja i krystalizacja. Do takich doświadczeń służyły łaźnie wodne, kolby destylacyjne, chłodnice i odbieralniki. Nazwy części tego wyposażenia pozostały w użyciu w laboratoriach chemicznych. Muzealna rekonstrukcja zestawia więc dawną wizję świata z warsztatem, którego narzędzia i procesy weszły do późniejszej praktyki laboratoryjnej.
Dla dzieci
Ta pracownia została odtworzona, aby pokazać, jak mogło wyglądać miejsce pracy średniowiecznego alchemika. Alchemicy badali substancje. Uczyli się o nich nawet na uniwersytetach. Szukali sposobu przemiany metali w złoto oraz eliksiru wiecznej młodości. Takie marzenia nie oznaczają, że udało się je spełnić.
Ich doświadczenia pomagały za to rozwijać prawdziwe rzemiosła: wykonywanie farb, tuszu i szkła. Udoskonalali też oczyszczanie substancji. Używali naczyń i urządzeń zwanych kolbami, chłodnicami, odbieralnikami oraz łaźniami wodnymi. Część tych nazw usłyszysz także we współczesnym laboratorium. W muzeum dawne poszukiwania łączą się z historią narzędzi służących badaniu materii.
Pytanie 1 z 2