Dawny kościół ewangelicki

Dawny kościół ewangelicki powstał w pierwszej połowie XIX wieku jako część zespołu ze szkołą. Jego fasadę dopasowano do sąsiednich domów, zamiast nadawać jej monumentalną formę typową dla wielu świątyń. Z projektem zespołu związany był architekt Karl Friedrich Schinkel. W architekturze spotykają się neoklasycyzm i styl arkadowy. Kościół otrzymał jednoprzestrzenne wnętrze z niewielką absydą prezbiterialną, czyli zamknięciem dawnej części ołtarzowej.

Na początku lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku budynki przystosowano do celów wystawienniczych. Przy adaptacji pomagali pracownicy miejscowych przedsiębiorstw, przede wszystkim fabryki zapałek.

W 1964 roku rozpoczęło tu działalność Muzeum Filumenistyczne. Wnętrze związane wcześniej z życiem religijnym stało się siedzibą kolekcji poświęconej nieceniu ognia. Dzisiejsze gabloty należą do tej późniejszej funkcji; bryła i układ dawnej świątyni są osobnym zabytkiem. Przed powstaniem kościoła ewangelicy odprawiali nabożeństwa w ratuszu. Nową świątynię i szkołę wzniesiono przy poparciu króla i na jego koszt. Zespół budynków był więc zapleczem religijnym i edukacyjnym miejscowej wspólnoty, zanim zaczął służyć muzeum.