Armata polowa ZIS-3

ZIS-3 to armata dywizyjna kalibru 76,2 mm. Prace nad nią rozpoczęto w maju 1941 roku w biurze konstrukcyjnym kierowanym przez Wasilija Grabina. Do uzbrojenia Armii Czerwonej przyjęto ją 12 lutego 1942 roku. Projekt łączył potrzebę wyposażenia artylerii z ograniczaniem kosztów i pracochłonności produkcji.

W konstrukcji wykorzystano łoże wcześniejszej armaty przeciwpancernej ZIS-2. Rozstawne ogony łoża i stalowa tarcza ochronna należą do charakterystycznych elementów działa. Hamulec wylotowy na końcu lufy ograniczał odrzut. Była to broń holowana, nie samobieżna; jej transport wymagał zewnętrznego środka ciągu. Przewożono ją zarówno przy użyciu zaprzęgów, jak i samochodów ciężarowych.

Przyrządy celownicze umożliwiały prowadzenie ognia bezpośredniego i pośredniego. Armata służyła zwalczaniu pojazdów opancerzonych, umocnień polowych oraz stanowisk piechoty, a nie wyłącznie pojedynkom z czołgami. W Wojsku Polskim na froncie wschodnim działa tego typu znajdowały się od 1943 roku. Jeleniogórski egzemplarz ma numer MWP 288; ten numer odróżnia go od innych ZIS-3 ujętych w tej samej kolekcji.