Haubica dywizyjna M-30

M-30 to haubica dywizyjna kalibru 122 mm, opracowana według projektu Fiodora Pietrowa. Armia Czerwona przyjęła ją do uzbrojenia w 1939 roku. Do polskich oddziałów formowanych podczas wojny trafiła w 1943 roku, a jej służba nie zakończyła się wraz z kapitulacją Niemiec.

Po wojnie M-30 stanowiła wyposażenie pułków artylerii lekkiej. W Polsce uruchomiono także produkcję tego typu w Hucie Stalowa Wola. Muzealny egzemplarz pochodzi z 1954 roku: to powojenny obiekt reprezentujący konstrukcję o przedwojennym rodowodzie. Data wzoru, moment przyjęcia uzbrojenia i rok wykonania konkretnej haubicy oznaczają trzy różne etapy jej historii.

Kaliber opisuje średnicę przewodu lufy, nie wielkość całego działa. M-30 ważyła w położeniu bojowym około 2450 kg, a pocisk odłamkowo-burzący około 21,8 kg. W polskim pułku artylerii lekkiej z okresu wojny przewidywano 24 armaty ZIS-3 i 12 haubic tego wzoru. Oba typy nie były zamiennikami: stanowiły uzupełniające się części uzbrojenia artylerii dywizyjnej.