Parowozownia wachlarzowa

Budynek zbudowany na łuku mieści dziewiętnaście stanowisk. Do każdego prowadzi osobny tor, a promieniście rozchodzące się szyny łączy obrotnica. Kształt budynku wynika więc z drogi, którą lokomotywa pokonywała między bocznicą a miejscem postoju. W latach dwudziestych, trzydziestych i czterdziestych XX wieku do parowozowni dobudowywano pomieszczenia warsztatowe i obsługowe.

Już w 1917 roku, po elektryfikacji odcinka ze Świebodzic do Jaworzyny Śląskiej, potrzebne stało się zaplecze dla lokomotyw elektrycznych. Parowozownię rozbudowano o pomieszczenia techniczne przeznaczone do ich obsługi. Budynki przetrwały drugą wojnę światową bez zniszczenia, lecz Armia Czerwona zdemontowała wyposażenie służące elektrowozom. Po wojnie wróciły tu wyłącznie parowozy.

Od 1988 roku stacjonowały tu również lokomotywy spalinowe. W 2004 roku przekazany samorządowi zespół wydzierżawił Piotr Gerber, tworząc niepubliczne Muzeum Przemysłu i Kolejnictwa na Śląsku. Dawne miejsce obsługi lokomotyw stało się siedzibą muzeum wraz z zachowanym taborem i wyposażeniem.