Punkt zainteresowania
2S1 Goździk
Haubica na własnych gąsienicach, łącząca mobilność z artyleryjskim uzbrojeniem.
Język treści
2S1 Goździk to radziecka haubica samobieżna kalibru 122 mm, czyli działo osadzone na pojeździe z własnym napędem; określenie „samobieżna” odróżnia je od działa ciągniętego przez osobny pojazd. Prototyp tej konstrukcji powstał w 1967 roku, w okresie rozwoju powojennej artylerii korzystającej z podwozi gąsienicowych.
Goździki produkowano w Związku Radzieckim, Polsce i Bułgarii, dlatego historia tego pojazdu obejmuje kilka przemysłów zbrojeniowych, a nie jedną fabrykę. W Polsce produkcję licencyjną prowadziła Huta Stalowa Wola w latach 1984-1994; licencja pozwalała wytwarzać konstrukcję opracowaną wcześniej za granicą. Uzbrojenie umieszczono w obrotowej wieży, natomiast silnik miał moc 300 KM, a masa pojazdu wynosiła około 15,7 tony.
Dla dzieci
Goździk ma własny silnik i gąsienice, a na nich przewozi działo. Dlatego nazywa się haubicą samobieżną. Jej kaliber wynosi 122 mm. Kaliber określa średnicę przewodu lufy. Działo znajduje się w wieży, która może się obracać. Cały pojazd waży około 15,7 tony.
Pierwszy prototyp zbudowano w 1967 roku. Później Goździki powstawały w trzech krajach: Związku Radzieckim, Polsce i Bułgarii. Polskie egzemplarze produkowała Huta Stalowa Wola w latach 1984-1994. Robiła to na licencji, czyli za zgodą na wykorzystanie gotowego projektu. Ten pojazd łączy historię wojskowego transportu z historią polskiej fabryki.
Pytanie 1 z 2