Kamienie syntetyczne i szlify jubilerskie

Od dawnych prób syntezy rubinu po polskie doświadczenia w Skawinie.

Język treści

O eksponacie

Wystawa łączy dwa zagadnienia: otrzymywanie kamieni syntetycznych oraz szlify stosowane w jubilerstwie. Pierwsze dotyczy wytwarzania materiału, drugie nadawania kamieniowi odpowiedniej formy. Obok opowieści o doświadczeniach chemików pokazano przykłady szlifów i syntetycznych spineli.

W 1828 roku Marc Antoine Gaudin uzyskał niewielkie kulki stopionego rubinu, lecz materiał pozostawał mętny. Edmond Frémy otrzymał w 1877 roku bezbarwny szafir, a dodanie soli chromowej pozwalało uzyskać czerwony syntetyczny rubin. Te doświadczenia poprzedzały rozwój metod wykorzystywanych do otrzymywania materiału jubilerskiego.

Ważne miejsce zajmuje metoda Verneuila, stosowana do uzyskiwania syntetycznych szafirów oraz korundów o różnych barwach. Polski wątek prowadzi do Huty Aluminium w Skawinie, gdzie w 1954 roku rozpoczęto prace nad syntetycznymi korundami tą metodą. W latach siedemdziesiątych w Skawinie otrzymywano już między innymi spinele, granaty YAG, szmaragdy i rutyl. Przegląd łączy więc przykłady kamieni z historią ich laboratoryjnego i przemysłowego wytwarzania.

Dla dzieci

Kamień jubilerski może powstać w naturze albo zostać otrzymany przez człowieka. Wystawa pokazuje kamienie syntetyczne i różne szlify, czyli sposoby nadawania im kształtu. To dwa różne etapy: najpierw powstaje materiał, potem można go obrabiać.

Dawni chemicy długo próbowali uzyskać rubiny. Pierwsze opisane tutaj próby dały mętne kulki. Później dodanie soli chromowej pozwoliło otrzymać czerwony rubin. W Polsce takie badania prowadzono w Skawinie. Od 1954 roku pracowano tam nad syntetycznymi korundami metodą Verneuila, a później wytwarzano również inne rodzaje kamieni.

Sprawdź się

Pytanie 1 z 2

Jaki dodatek pozwolił Frémy’emu otrzymać czerwony rubin?

Szczegóły

Lokalizacja: ul. Kuźnicza 22 · ul. Kuźnicza 22