Ogród rokokowy z kopcem Parnas

Ogród rokokowy dopełnia barokowe w swej genezie założenie entre cour et jardin, czyli „między dziedzińcem a ogrodem”, ufundowane w latach siedemdziesiątych XVIII wieku przez Kazimierza Raczyńskiego.

Parter ogrodu tworzą tuje strzyżone w stożki, ujęte szpalerami lip, które początkowo kształtowano w kule. Ramy całej kompozycji wytyczają strzyżone szpalery grabowe. Wewnątrz nich, na wysokości kopca zamykającego ogród od zachodu, znajdują się owalne gabinety zieleni.

Kopiec zamykający ogród od zachodu nosi nazwę Parnas. Rozciągał się z niego niegdyś widok na nadwarciańskie łąki. Kompozycję ogrodu uzupełniają ustawione w nim kamienne wazony i rokokowe posągi mitologicznych bóstw. Podczas II wojny światowej Niemcy zaorali parter ogrodu rokokowego i uszkodzili znajdujące się tam rzeźby. Ogród ma skomplikowaną budowę przestrzenną: obok kopca tworzą ją kurtyny ziemne, szpalerowe gabinety i korytarze oraz pojedyncze akcenty strzyżonych roślin. Za ogrodem zaczyna się park krajobrazowy, który w naturalny sposób łączy rezydencję z łęgami nad Wartą i polami dawnego majątku.