Punkt zainteresowania
Czaszka tura
Szczątki dzikiego przodka bydła zestawione z czaszką dawnej krowy.
Język treści
Czaszkę tura zestawiono z czaszką krowy żyjącej w tym samym okresie. Oba znaleziska paleontologiczne pozwalają porównać dziką i udomowioną formę zwierzęcia. Tur, Bos primigenius, był przodkiem części bydła domowego. Dorosłe byki osiągały około 1,6-1,9 metra wysokości w kłębie i masę 800-1000 kilogramów. Miały potężne, szeroko rozstawione rogi. Samice były wyraźnie mniejsze. Czaszka jest tylko fragmentem szkieletu, ale wraz z rogami zachowuje charakterystyczne proporcje głowy tego dużego ssaka.
Ostatnie stado w Puszczy Jaktorowskiej na Mazowszu objęto ochroną królewską. Specjalni strażnicy pilnowali zwierząt, dostarczali im zimą siano i zdawali sprawę z liczebności stada. Ochrona wymagała więc codziennej pracy oraz ograniczenia korzystania z lasu i pastwisk przez ludzi. Mimo tych działań populacja malała. W 1601 roku pozostawały już tylko cztery tury, a ostatnia samica padła w 1627 roku. Pokazany okaz należy do materialnych śladów gatunku, który dawniej zamieszkiwał Europę, Azję i północną Afrykę. Zestawienie z czaszką krowy łączy historię wymierania z dziejami udomowienia bydła.
Dla dzieci
Obok czaszki tura pokazano czaszkę krowy z tego samego okresu. Tur był dzikim przodkiem części bydła domowego. Miał duże rogi, a dorosły byk mógł ważyć od 800 do 1000 kilogramów. Samice były mniejsze.
Ostatnie tury żyły w Puszczy Jaktorowskiej na Mazowszu. Królewscy strażnicy pilnowali ich i karmili zimą sianem. Sprawdzali również, ile zwierząt zostało. Mimo opieki stado się zmniejszało. W 1601 roku liczyło tylko cztery osobniki. Ostatnia samica padła w 1627 roku. Czaszki tura i krowy pomagają porównać zwierzę dzikie z udomowionym oraz poznać historię gatunku, którego nie spotkamy już na żywo.
Pytanie 1 z 2