Punkt zainteresowania
Szkielet płetwala błękitnego
Szkielet młodego wieloryba ma 14,6 metra długości.
Język treści
Szkielet płetwala błękitnego ma 14,6 metra długości, choć należał do młodego zwierzęcia. Dorosłe osobniki osiągają znacznie większe rozmiary. Muzealny okaz przedstawia więc etap wzrostu olbrzymiego ssaka, a nie maksymalną wielkość jego gatunku. Płetwal błękitny, Balaenoptera musculus, należy do fiszbinowców. To ssak: jego młode karmione są mlekiem. Szkielet odsłania budowę ciała zwierzęcia, którego żywą sylwetkę na co dzień ogląda się zwykle tylko częściowo, gdy wynurza się z wody.
Podstawowym pokarmem płetwala jest kryl, czyli drobne skorupiaki. Wieloryb nabiera wodę z ich skupiskiem, a następnie wypycha ją językiem. Fiszbinowe płyty zatrzymują pokarm wewnątrz pyska. Duże rozmiary drapieżnika nie oznaczają więc polowania na duże ofiary. Żywy płetwal ma wydłużone ciało i szaroniebieską, plamistą skórę. Pod wodą jego ubarwienie wydaje się błękitne. Układ plam różni się między osobnikami i pomaga badaczom je rozpoznawać. Muzealny szkielet pokazuje inne cechy niż fotografia powierzchni ciała: proporcje części kostnych pozostają tu widoczne bez osłony mięśni i skóry.
Dla dzieci
14,6 metra: tyle długości ma szkielet tego płetwala. Zwierzę było jeszcze młode. Dorosły płetwal błękitny może być znacznie większy. Jest ssakiem, a jego młode piją mleko. Szkielet pokazuje kości ukryte u żywego zwierzęcia pod mięśniami i skórą.
Ten olbrzym żywi się przede wszystkim krylem, małymi skorupiakami. Nabiera wodę razem z nimi, a potem wypycha wodę językiem. Płyty zwane fiszbinami zatrzymują pokarm w pysku. Skóra płetwala jest szaroniebieska i pokryta plamami. Pod wodą wygląda na błękitną. Różny układ plam pomaga naukowcom rozpoznawać poszczególne wieloryby.
Pytanie 1 z 2