Punkt zainteresowania
Flakpanzer Gepard
Dwie armaty przeciwlotnicze na zmodyfikowanym podwoziu Leoparda 1.
Język treści
Gepard jest samobieżnym zestawem przeciwlotniczym, zbudowanym na zmodyfikowanym podwoziu czołgu Leopard 1. Po bokach wieży zamontowano dwie armaty Oerlikon KDA kalibru 35 mm. Załogę tworzyły trzy osoby, a masa pojazdu wynosiła 47,5 tony. Dziesięciocylindrowy silnik MTU rozwijał moc 830 KM i umożliwiał jazdę z prędkością do 65 km/h.
Produkcję prowadzono w zakładach Krauss-Maffei w latach 1976-1980. Powstało 420 pojazdów dla Bundeswehry, 55 dla Belgii oraz 95 dla Holandii; odmiana holenderska miała inne radary. Sylwetkę Geparda wyznaczają przede wszystkim rozmieszczone po obu stronach wieży armaty i urządzenia radiolokacyjne. Zestaw pokazuje, jak podwozie czołgowe wykorzystywano do innego zadania: ochrony przed zagrożeniami z powietrza. Konstrukcja ma dwie zasadnicze części: podstawę odpowiadającą za poruszanie się w terenie oraz rozbudowane wyposażenie przeznaczone do wykrywania celów i prowadzenia ognia przeciwlotniczego.
Dla dzieci
Gepard ma nazwę zwierzęcia, ale tutaj oznacza pojazd przeciwlotniczy. Jego zadaniem była ochrona przed zagrożeniami z powietrza. Po obu stronach wieży zamontowano dwie armaty kalibru 35 milimetrów. Wyposażenie obejmowało również radary, czyli urządzenia pomagające wykrywać obiekty na odległość.
Dolną część konstrukcji oparto na zmienionym podwoziu czołgu Leopard 1. To przykład wykorzystania podobnej podstawy do zbudowania maszyny o innym zadaniu. Podwozie umożliwiało jazdę, natomiast wyposażenie wieży służyło obronie przeciwlotniczej.
Gepard ważył 47,5 tony i miał trzyosobową załogę. Napędzał go silnik z dziesięcioma cylindrami. Pojazdy produkowano w latach 1976-1980 dla Niemiec, Belgii i Holandii. Wersja holenderska miała inne radary. Dwie maszyny mogą więc na pierwszy rzut oka wyglądać podobnie, a jednak różnić się częścią wyposażenia.
Pytanie 1 z 2
Podwozie którego czołgu wykorzystano w Gepardzie?
- technika wojskowa