Punkt zainteresowania
SM-1
Śmigłowiec z rodziny produkowanej w Świdniku na licencji Mi-1.
Język treści
SM-1 należy do śmigłowców prezentowanych w Muzeum Uzbrojenia. To polska, licencyjna odmiana radzieckiego Mi-1. Umowę dotyczącą produkcji podpisano w 1954 roku. Uruchomienie wytwarzania tej rodziny wiropłatów związało ich historię z polskim przemysłem lotniczym. Produkcję podjęto w Świdniku w 1956 roku, a w następnym roku rozpoczęto serię oznaczoną SM-1/300. W kolejnych latach powstawały odmiany dostosowane do różnych potrzeb. Ostatni śmigłowiec SM-1 wyprodukowano w grudniu 1965 roku, zamykając niemal dziesięcioletni okres budowy tej rodziny w Polsce.
Śmigłowce tego typu służyły między innymi do łączności i rozpoznania. Były też wersje szkolne z podwójnym sterowaniem oraz sanitarne, wyposażone w zewnętrzne gondole. Odmienne wyposażenie umożliwiało wykorzystanie tej samej podstawowej konstrukcji do transportu, nauki pilotażu i pomocy medycznej. Napęd rodziny SM-1 stanowił silnik tłokowy w układzie gwiazdowym, a nie silnik odrzutowy. Wirnik główny miał trzy łopaty. Zestawienie tej konstrukcji z odrzutowymi samolotami kolekcji pokazuje dwa różne sposoby napędzania maszyn latających: obracanie wirnika oraz wytwarzanie ciągu odrzutowego.
Dla dzieci
SM-1 jest śmigłowcem. Powstał jako polska odmiana Mi-1, budowana na licencji. Licencja oznacza zgodę na produkowanie cudzej konstrukcji. W Polsce takie maszyny budowano w Świdniku. Produkcję rozpoczęto w 1956 roku, a ostatni SM-1 powstał w grudniu 1965 roku.
Śmigłowce tej rodziny pomagały utrzymywać łączność i prowadzić rozpoznanie. Powstały też odmiany do szkolenia pilotów i przewożenia chorych. W wersji sanitarnej stosowano zewnętrzne gondole. Nad kadłubem obracał się wirnik z trzema łopatami. Napędzał go silnik tłokowy, którego cylindry ułożono jak ramiona gwiazdy. To inne rozwiązanie niż silnik odrzutowy samolotu. Różne wersje SM-1 dostosowywano do odmiennych zadań.
Pytanie 1 z 2