Bractwo strzeleckie

Drewniane tarcze nazywane królewskimi miały około półtora metra średnicy. Miejsce trafienia oznaczano nazwiskiem strzelca. Obok nich kolekcja zawiera tarcze blaszane, karabiny, odznaczenia, medale pamiątkowe oraz skrzynię bractwa. Zachowane przedmioty pochodzą z XVIII-XX wieku.

Za tradycyjną datę powstania kieżmarskiego bractwa przyjmuje się 1510 rok. Początkowym zadaniem stowarzyszenia była obrona miasta przed atakiem. Do jego członków należeli przedstawiciele władz miejskich, rzemieślnicy, nauczyciele, a nawet duchowni; nie było więc wyłącznie zawodową formacją wojskową.

Od XVIII wieku bractwo przekształcało się w towarzystwo sportowe. Pamiątki po zawodach pokazują tę zmianę funkcji: zamiast samego obowiązku obrony miasta pojawia się rywalizacja o najlepszy wynik.

Fotografie przedstawiają dawną strzelnicę, życie towarzyskie członków oraz znanych miejscowych strzelców. Historia organizacji urywa się pod koniec drugiej wojny światowej. Bractwo zakończyło wówczas działalność i później go nie odtworzono.