Kaplica zamkowa

Kaplicę zamkową umieszczono w baszcie wschodniej, jednym z czterech członów zespołu połączonych murem obronnym. Baszta ma rzut półelipsy o szerokości 5,5 metra, a kaplica zajmuje jej piętro. Na parterze, od strony wschodniej, znajduje się tak zwany skarbczyk.

Wnętrze kaplicy nakrywa sklepienie krzyżowo-żebrowe. Na zworniku sklepienia umieszczono herb Sulima. Był to znak rodu Oporowskich, do którego należał fundator zamku, arcybiskup Władysław Oporowski. Na początku XVII wieku dziedzictwo Oporowskich przejęła rodzina Tarnowskich herbu Rola.

Średniowieczna rezydencja łączyła w jednym zwartym założeniu na wyspie funkcje obronne, mieszkalne i sakralne. Baszta kapliczna powstała podczas rozbudowy rezydencji przez Władysława Oporowskiego w XV wieku. Kaplica przetrwała remonty z XVII, XVIII i XIX wieku, które przyniosły w zamku tylko niewielkie przeróbki. Gruntowną konserwację zamku w latach 1962-1965 poprzedziły badania archeologiczne i architektoniczne. W 1945 roku zespół zamkowy przeszedł na własność skarbu państwa, a od 1949 roku działa w nim muzeum.