Wieża zamkowa

Wieża była pierwszą murowaną częścią rezydencji Mikołaja z Oporowa, wojewody łęczyckiego. Ukończono ją przed jego śmiercią w 1425 roku. Obok nadal stał drewniany dwór, a murowana budowla służyła jako skarbiec i miejsce schronienia. Nie był to jeszcze gotowy zamek z dziedzińcem otoczonym zabudową.

Mikołaj planował większe założenie z domem mieszkalnym i murami obronnymi. Jego syn, Władysław Oporowski, kontynuował budowę, lecz zmienił pierwotny projekt. Powstały południowy dom mieszkalny i baszta z kaplicą. Wieża została włączona do zwartego zespołu, którego części połączono murem obronnym.

W 1657 roku podczas najazdu szwedzkiego pożar zniszczył dachy zamku i górne kondygnacje wieży. Odbudowa należała już do kolejnego etapu historii rezydencji. Późniejsze remonty z XVII, XVIII i XIX wieku nie zmieniły zasadniczo gotyckiej bryły zamku. Obok mieszkalnego domu i baszty kaplicznej nadal można rozpoznać samodzielny, wysoki człon dawnej warowni.