Wyspa zamkowa z fosą

Oporów był gniazdem rodu Oporowskich herbu Sulima, a rodową rezydencję wzniósł tu arcybiskup Władysław Oporowski, właściciel dóbr w latach 1428-1453. Powstała mała późnogotycka rezydencja obronna na wyspie otoczonej fosą, jeden z nielicznych zachowanych w Polsce zabytków tego typu. Kolejni właściciele, od Tarnowskich i Sołłohubów po Orsettich i Karskich, wprowadzali w zamku tylko niewielkie zmiany.

Zabudowa skupia się wokół czworobocznego dziedzińca: dom mieszkalny, wieżę i basztę z kaplicą łączy mur obronny. Mur ma grubość 1,7 metra. Dawny most zwodzony zastąpiono stałą przeprawą.

Część bramną przebudowywano w XVIII i XIX wieku. Około 1840 roku brama wjazdowa otrzymała neogotycki portal, przed mostem urządzono taras, a na dziedzińcu stanęła przybudówka nazywana „Kredensem”. Z tarasu zamkowego biegnie na zachód oś widokowa przez podjazd, aleję wjazdową i bramę, w stronę zespołu kościelno-klasztornego. W 1945 roku cały zespół zamkowy przeszedł na własność skarbu państwa. Zamek otacza krajobrazowy park z pierwszej połowy XIX wieku, w którym czytelny jest układ wcześniejszego ogrodu z XVII wieku.