Punkt zainteresowania
Kolekcja sukulentów
Rośliny magazynujące wodę, od kaktusów po żywe kamienie.
Język treści
Sukulenty gromadzą wodę w specjalnej tkance nazywanej miękiszem wodnym. To przystosowanie do długich okresów suszy. Wrocławski zbiór obejmuje ponad 1500 taksonów tych roślin, pochodzących między innymi z pustyń, półpustyń i suchych obszarów górskich strefy tropikalnej. Woda może być przechowywana w różnych organach. Kaktusy i wiele wilczomleczy należą do sukulentów łodygowych. Agawy, aloesy i grubosze magazynują ją w liściach. Istnieją także sukulenty korzeniowe. Zestawienie okazów pokazuje kilka odmiennych rozwiązań tego samego problemu: przeżycia przy ograniczonym dostępie do wody.
Niektóre wilczomlecze przypominają kaktusy, choć należą do innych grup roślin. Jest to przykład konwergencji, czyli niezależnego wykształcania podobnych cech u organizmów odlegle spokrewnionych. Zbliżony wygląd nie musi więc świadczyć o bliskim pokrewieństwie. Inny sposób przystosowania prezentują litopsy, znane jako żywe kamienie. Ich wygląd upodabnia je do kamienistego podłoża naturalnych siedlisk. To przykład mimikry. Kolekcja szklarniowa pozwala zestawić oszczędzanie i magazynowanie wody z tak odmienną cechą, jak maskowanie się na tle otoczenia. Zwiedzanie szklarni podlega sezonowym zasadom ogrodu i ewentualnym czasowym wyłączeniom.
Dla dzieci
Sukulenty potrafią przechowywać wodę w swoich organach. Dzięki temu wytrzymują długą suszę. Kaktusy gromadzą ją w łodygach, a aloesy i agawy w liściach. Są też rośliny, które robią zapas w korzeniach.
W kolekcji są wilczomlecze przypominające kaktusy. Podobny wygląd nie oznacza jednak, że są bliskimi krewnymi. Rośliny z różnych grup mogą wykształcić podobne sposoby radzenia sobie z suszą.
Litopsy nazywa się żywymi kamieniami. Wyglądają podobnie do kamyków w miejscach, gdzie rosną w naturze. Wrocławski zbiór sukulentów obejmuje ponad 1500 gatunków, odmian i innych taksonów. Dostęp do szklarni zależy od sezonowych zasad zwiedzania ogrodu.
Pytanie 1 z 2