Zwierzę
Surykatka
Mieszkanka afrykańskich równin, której grupa korzysta z podziemnych schronień i czujnych wartowników.
Język treści
Gdy jedna surykatka rozgląda się ponad ziemią, inne mogą szukać pożywienia. Wartownik wypatruje niebezpieczeństwa i ostrzega grupę głosem. Po alarmie zwierzęta znikają w systemie jam i korytarzy. Podziemna kryjówka jest zatem częścią codziennego bezpieczeństwa całej kolonii, a nie tylko miejscem nocnego odpoczynku.
Surykatki pochodzą z suchych, otwartych równin południowej Afryki. Należą do rodziny mangustowatych. Mają smukłe ciało, szarobrązowe futro i wydłużony pysk, pomocny przy wydobywaniu niewielkiej zdobyczy. Silne pazury przednich łap służą do kopania. Poszukiwanie pokarmu często oznacza więc pracę przy samej powierzchni ziemi albo pod nią.
Najważniejszym pożywieniem są owady, ale surykatki zjadają też drobne kręgowce, jaja i niektóre części roślin. Są aktywne za dnia, kiedy żerują, wygrzewają się i czyszczą futro. Wartę pełnią kolejno różne osobniki, a czuwająca surykatka może opierać się również na ogonie. Życie w grupie łączy zatem szukanie jedzenia, korzystanie ze wspólnych schronień oraz reagowanie na sygnały ostrzegawcze nadawane przez towarzyszy.
Dla dzieci
Jedna surykatka stoi i patrzy w dal, a pozostałe szukają jedzenia. To wartownik grupy. Gdy zauważy niebezpieczeństwo, ostrzega głosem. Surykatki uciekają wtedy do podziemnych jam i korytarzy. Nie należy celowo ich straszyć ani próbować wywołać alarmu.
W naturze żyją na suchych równinach południowej Afryki. Silnymi pazurami przednich łap kopią w ziemi. Wąski pysk pomaga im docierać do drobnej zdobyczy. Najczęściej jedzą owady, ale zjadają też małe kręgowce, jaja i części roślin.
Surykatki są aktywne w dzień. Żerują, grzeją się w słońcu i czyszczą futro. Różne zwierzęta zmieniają się na warcie. Stojący wartownik może podpierać ciało ogonem, tak jak dodatkową podpórką.
Pytanie 1 z 2
Gdzie surykatki chronią się po sygnale alarmowym?
- Lokalizacja
- Wybieg surykatek, strefa 12.