Punkt zainteresowania
Oryks szablorogi
Jasna antylopa o długich rogach wygiętych ku tyłowi.
Język treści
Rogi oryksa szablorogiego są długie i zakrzywiają się ku grzbietowi. Ich kształt przywodzi na myśl zakrzywioną szablę i dał nazwę gatunkowi. Rogi występują u obu płci; u samic bywają smuklejsze, a u samców masywniejsze.
Sierść jest przeważnie biała, z rdzawobrązową szyją i piersią. Na głowie zaznacza się ciemniejszy wzór. U młodych ubarwienie początkowo wygląda inaczej: rodzą się w żółtawej szacie, a charakterystyczne znaczenia pojawiają się później.
Naturalne środowisko gatunku wiąże się z suchymi i półsuchymi terenami na południowym obrzeżu Sahary. Oryksy są roślinożerne. Żywią się trawami, ziołami, korzeniami i pąkami; przemieszczanie się w poszukiwaniu świeżej roślinności jest związane z opadami.
Historia ochrony przyniosła powrót oryksów na wolność po wymarciu w naturze. Dzięki reintrodukcji, czyli ponownemu wprowadzaniu gatunku do środowiska, w 2023 roku zmieniono jego kategorię na Czerwonej liście IUCN. Nie jest już klasyfikowany jako wymarły na wolności.
Dla dzieci
Na głowie oryksa rosną dwa długie, zakrzywione rogi. Przypominają szable, dlatego ten gatunek nazywa się szablorogim. Rogi mają zarówno samce, jak i samice. Jasne ciało kontrastuje z rdzawobrązową szyją i piersią.
Oryks pochodzi z suchych terenów przy południowym brzegu Sahary. Żywi się roślinami: trawami, ziołami, korzeniami i pąkami. Zwierzęta przemieszczają się tam, gdzie po deszczu pojawia się świeża roślinność. Gatunek zniknął kiedyś z natury, lecz udało się go ponownie wprowadzić na wolność. Taki powrót nazywa się reintrodukcją. W 2023 roku zmieniono jego kategorię ochronną: przestał być uznawany za wymarły w naturze.
Pytanie 1 z 2