Zwierzę
Kangur rudy
Największy żyjący torbacz, którego ogon pomaga utrzymywać równowagę w skoku.
Język treści
Kangur rudy jest największym żyjącym torbaczem. Duży samiec może osiągać około 1,8 metra wysokości w pozycji stojącej i ważyć do 90 kilogramów. Samice są wyraźnie mniejsze. Nazwa gatunku nie opisuje jednakowo wszystkich osobników: samce zwykle mają futro czerwonawobrązowe, natomiast samice często niebieskawoszare. Sylwetkę wyróżniają masywne tylne kończyny oraz długi, gruby ogon.
Naturalnym środowiskiem tego kangura są trawiaste obszary środkowej Australii. Odżywia się przede wszystkim roślinami, w tym trawami i ziołami. Pora żerowania zależy od warunków: w chłodniejszych okresach może jeść za dnia, podczas upałów przenosi aktywność na noc i świt. Zwykle żyje w niewielkich grupach złożonych z samic, młodych i jednego lub kilku samców.
Podczas skakania ogon pomaga zachować równowagę. Wraz z silnymi tylnymi kończynami tworzy charakterystyczny układ ruchu tego zwierzęcia. Równie szczególny jest rozwój młodego: po krótkiej ciąży noworodek wspina się po sierści matki do torby. Tam kontynuuje rozwój przez kolejne miesiące. Torba nie jest więc tylko miejscem chwilowego odpoczynku, lecz osłoną dla bardzo wcześnie urodzonego potomstwa.
Dla dzieci
Kangur rudy to największy żyjący torbacz. Samiec bywa dużo większy od samicy i zwykle ma bardziej rudą sierść. Samica często jest szarawa. Oboje mają silne tylne nogi oraz długi, gruby ogon.
Gdy kangur skacze, ogon pomaga mu utrzymać równowagę. W Australii kangury rude żyją na trawiastych terenach. Zjadają trawy i inne rośliny. Podczas upałów częściej szukają pokarmu nocą i o świcie, gdy jest chłodniej.
Mały kangur rodzi się bardzo wcześnie. Po sierści mamy wspina się do torby na jej brzuchu. W środku rośnie przez kolejne miesiące. Torba chroni go w czasie dalszego rozwoju. Kangury spotyka się w niewielkich grupach, w których samicom często towarzyszą młode oraz jeden lub kilka samców.
Pytanie 1 z 2