Punkt zainteresowania
Brama klasztorna
Dawne obronne wejście na wzgórze, przebudowane w epoce baroku.
Język treści
Brama klasztorna powstała w 1601 roku jako budowla o charakterze obronnym. Jej dzisiejsza forma jest wynikiem rozbudowy z 1710 roku. Od północy prowadzi do niej droga przez kamienny most nad fosą, którą założono około 1509 roku. Kolejne części wjazdu łączyły więc przeprawę nad przeszkodą z kontrolowanym wejściem na otoczone murem wzgórze klasztorne.
Północną elewację bramy zamyka bogato zdobiony szczyt, z figurami świętych Benedykta i Bernarda umieszczonymi we wnękach. Po prawej stronie przylega do niej dawny szpital klasztorny, wzniesiony na początku XVIII wieku. Po lewej rozciąga się wysoki mur z bramą, oddzielający dawny ogród warzywny i sad od drogi wjazdowej. Dalej droga prowadzi obok zabudowań gospodarczych ku placowi klasztornemu. Brama przedstawia zatem inną stronę opactwa niż jego reprezentacyjne sale: połączenie funkcji obronnej, komunikacyjnej i gospodarczej. Opis dotyczy oglądania budynku z zewnątrz, bez obietnicy udostępnienia jego pomieszczeń.
Dla dzieci
Brama klasztorna pilnowała wjazdu na teren opactwa. Powstała w 1601 roku, a ponad sto lat później, w 1710 roku, została rozbudowana. Od północy prowadzi do niej most nad dawną fosą. Fosa była przeszkodą otaczającą wzgórze, a brama umożliwiała kontrolowanie przejazdu.
W ozdobnej górnej części budynku stoją figury świętych Benedykta i Bernarda. Po jednej stronie był klasztorny szpital. Po drugiej mur oddzielał drogę od ogrodu warzywnego i sadu. Za bramą droga biegnie dalej w stronę placu i głównych budynków. Ten obiekt opowiada więc o wjeździe, ochronie i codziennym zapleczu klasztoru. Oglądanie go z zewnątrz nie oznacza możliwości wejścia do wszystkich pomieszczeń.
Pytanie 1 z 2
Jaki charakter miała pierwotnie brama?
- Lokalizacja
- Północny wjazd na teren opactwa; oglądanie z zewnątrz.