Punkt zainteresowania
Wóz Pogotowia Technicznego SKOT WPT
SKOT WPT pomagał odzyskiwać uszkodzone transportery i naprawiać je w terenie. Jego załoga miała do dyspozycji dźwig, wyciągarkę i narzędzia.
Język treści
Wóz Pogotowia Technicznego SKOT WPT
Język nagrania: polskiNagranie audio wygenerowane lub istotnie zmodyfikowane przez AI.Wóz Pogotowia Technicznego SKOT WPTJak SKOT WPT pomagał ewakuować i naprawiać uszkodzone transportery. Zadania załogi, wyposażenie warsztatowe i historia powstania tej odmiany.
Pokaż transkrypcję
Co zrobić z transporterem, który wymaga naprawy w terenie? Do takich zadań służył SKOT WPT, czyli wóz pogotowia technicznego. Jego pięcioosobowa załoga pomagała ewakuować uszkodzone pojazdy i wykonywać doraźne naprawy. Do podnoszenia ciężkich elementów służył składany dźwig o udźwigu ośmiuset kilogramów. Jego promień wysięgu wynosił jeden metr i osiemdziesiąt centymetrów, a wysokość podnoszenia trzy metry i sześćdziesiąt centymetrów. Wyciągarka i sztywny hol pomagały przy przemieszczaniu uszkodzonych transporterów. Dzięki temu załoga mogła zarówno zabrać niesprawny pojazd, jak i pracować przy nim w terenie. Wnętrze również przystosowano do napraw. W części, w której transportery przewoziły żołnierzy, umieszczono regały z szufladami na części i narzędzia oraz pulpity robocze. Do wyposażenia należał też składany namiot. Wóz nie miał uzbrojenia pokładowego, a jego masa bojowa wynosiła czternaście ton i pięćset osiemdziesiąt kilogramów. Tę odmianę, oznaczoną jako SKOT S-260-WPT, opracowano w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym dziewiątym roku w Wojskowym Instytucie Techniki Pancernej i Samochodowej. Za podstawę posłużył transporter SKOT S-260-1. Wersję WPT budowały Wojskowe Zakłady Motoryzacyjne numer trzy w Głownie, które zajmowały się remontami transporterów SKOT. Wozy trafiały do pododdziałów remontowych jednostek zmechanizowanych, pomagających przywracać uszkodzony sprzęt do użytku. Wymienione urządzenia opisują wyposażenie odmiany WPT, nie kompletny spis przedmiotów zachowanych dziś w muzealnym egzemplarzu. Muzeum umożliwia wejście do udostępnionego wnętrza pojazdu. Przed wejściem sprawdź bieżącą dostępność i stosuj się do zasad muzeum. Dzieci powinny zwiedzać z opiekunem.
Co zrobić z transporterem, który wymaga naprawy w terenie? Do takich zadań służył SKOT WPT, czyli wóz pogotowia technicznego. Jego pięcioosobowa załoga pomagała ewakuować uszkodzone pojazdy i wykonywać doraźne naprawy.
Do podnoszenia ciężkich elementów służył składany dźwig o udźwigu 800 kg. Jego promień wysięgu wynosił 1,8 m, a wysokość podnoszenia 3,6 m. Wyciągarka i sztywny hol pomagały przy przemieszczaniu uszkodzonych transporterów. Dzięki temu załoga mogła zarówno zabrać niesprawny pojazd, jak i pracować przy nim w terenie.
Wnętrze również przystosowano do napraw. W części, w której transportery przewoziły żołnierzy, umieszczono regały z szufladami na części i narzędzia oraz pulpity robocze. Do wyposażenia należał też składany namiot. Wóz nie miał uzbrojenia pokładowego, a jego masa bojowa wynosiła 14,58 tony.
Tę odmianę, oznaczoną jako SKOT S-260-WPT, opracowano w 1969 roku w Wojskowym Instytucie Techniki Pancernej i Samochodowej. Za podstawę posłużył transporter SKOT S-260-1. Wersję WPT budowały Wojskowe Zakłady Motoryzacyjne nr 3 w Głownie, które zajmowały się remontami SKOT-ów. Wozy trafiały do pododdziałów remontowych jednostek zmechanizowanych, pomagających przywracać uszkodzony sprzęt do użytku.
Wymienione urządzenia opisują wyposażenie odmiany WPT, nie kompletny spis przedmiotów zachowanych dziś w muzealnym egzemplarzu. Muzeum umożliwia wejście do udostępnionego wnętrza pojazdu. Przed wejściem sprawdź bieżącą dostępność i stosuj się do zasad muzeum. Dzieci powinny zwiedzać z opiekunem.
Dla dzieci
Co zrobić, gdy wojskowy transporter zepsuje się w terenie? Na pomoc mógł przyjechać SKOT WPT. Skrót WPT oznacza wóz pogotowia technicznego. Jego pięcioosobowa załoga pomagała zabrać uszkodzony pojazd i wykonać potrzebne naprawy.
Do ciężkich części przydawał się składany dźwig. Potrafił podnieść nawet osiemset kilogramów. Wyciągarka i sztywny hol pomagały przemieszczać uszkodzone pojazdy.
Mechanicy potrzebowali też miejsca do pracy. Tam, gdzie zwykły transporter przewoził żołnierzy, w tej odmianie były półki na części i narzędzia oraz stanowiska robocze. SKOT WPT nie miał uzbrojenia pokładowego. Służył do pomocy technicznej.
To opis wyposażenia tej odmiany. W muzealnym pojeździe mogły nie zachować się wszystkie wymienione elementy. Jeśli chcesz zajrzeć do środka, sprawdź z opiekunem, czy wnętrze jest teraz udostępnione. Stosujcie się do zasad muzeum.
Pytanie 1 z 2