Bastion Alarmowy

Bastion Alarmowy stanął w miejscu wcześniejszych, XVI-wiecznych obwarowań. Jego historia zaczyna się więc przed wielką pruską przebudową i nie ogranicza do czasów Fryderyka II. Podczas austriackich prac prowadzonych na przełomie XVII i XVIII wieku teren dawnego Zamku Dolnego otrzymał nowe zabezpieczenia. Półbastion zwany Szańcem Tumskim łączył się z Bastionem Nowym i Alarmowym, tworząc część obrony tej strefy.

Po powrocie twierdzy pod panowanie Prus Bastion Alarmowy powiększono w ramach prac z lat 1763-1774. W tym samym etapie zmieniano również Bastion Orzeł i inne dzieła obronne twierdzy. Dawną załogę Bastionu Alarmowego stanowiło dwóch oficerów i 33 żołnierzy. Do ich uzbrojenia należały trzy działa dwunastofuntowe. Bastion jest elementem niższej strefy umocnień, razem z Bastionami Niskim i Widokowym. Powyżej rozciąga się osobny zespół śródszańca z donżonem; obie kondygnacje obrony należą do rozbudowanego układu dostosowanego do rzeźby wzgórza.