Chrzest bojowy twierdzy

28 czerwca 1807 roku nastąpił główny szturm wojsk napoleońskich na twierdzę. Wojna dotarła tu po kapitulacji innych śląskich warowni: Nysy i Kłodzka. Srebrnogórskie umocnienia, budowane trzy dekady wcześniej, musiały teraz spełnić swoje pierwotne zadanie.

Przygotowania do obrony zaczęły się przed czerwcowymi walkami. Już w lutym generał Dominik Vandamme wezwał garnizon do poddania się, a pruski generał Friedrich Wilhelm von Götzen nakazał organizację obrony. Rotmistrz von Biberstein otrzymał środki na naprawę wcześniejszych zniszczeń.

Pod twierdzę nadciągnęły siły dowodzone przez Hieronima Bonapartego, młodszego brata Napoleona. Walki przerwało zawieszenie broni, a zakończenie kampanii przyniósł pokój w Tylży. Srebrna Góra nie została zdobyta. Jej obrona miała zatem zarówno wymiar miejscowy, związany z umocnieniami i załogą, jak i zależała od rozstrzygnięć całej wojny.

Określenie „niezdobyta” odnosi się do wyniku tego oblężenia, nie do wielowiekowego pasma bitew. Wydarzenia 1807 roku były chrztem bojowym warowni. Jej późniejsze dzieje obejmowały jeszcze wojskową gotowość, remonty oraz ostateczne wycofanie wojska.