Samowystarczalny garnizon

Na czas wojny planowano załogę liczącą 3756 żołnierzy. W razie potrzeby twierdza miała pomieścić nawet pięć tysięcy ludzi. Te liczby opisują przewidywaną obsadę wojenną, nie stałą liczbę mieszkańców koszar przez cały okres działania warowni.

Uzbrojenie forteczne obejmowało 264 działa, haubice i moździerze. W magazynach przechowywano amunicję, żywność i opał, a zapasy miały wystarczyć na co najmniej trzy miesiące oblężenia. Każdy z tych zasobów służył innemu zadaniu: prowadzeniu ognia, wyżywieniu załogi albo utrzymaniu codziennego życia bez dostaw.

Zaplecze obejmowało piekarnię, browar i warsztaty rzemieślnicze. Były też zbrojownia, prochownia i lazaret, czyli wojskowy szpital. W obrębie fortyfikacji hodowano zwierzęta. Taki zestaw pomieszczeń i zajęć wymagał znacznie więcej miejsca niż same stanowiska strzeleckie.

Garnizon miał również kaplicę i więzienie. Obok potrzeb związanych z walką istniały więc potrzeby religijne, lecznicze i obowiązki narzucane przez wojskową dyscyplinę. Kazamaty mieściły ludzi, zapasy i urządzenia potrzebne do codziennej służby. Samowystarczalność oznaczała tu przede wszystkim przygotowanie do odcięcia od otoczenia na określony czas, nie niewyczerpane zapasy.