Ucieczka z Oflagu VIII B

Oflag VIII B był niemieckim obozem jenieckim dla polskich oficerów, działającym w latach 1939-1941. Trafiali do niego między innymi ludzie, którzy wcześniej próbowali uciekać z niewoli. Surowe warunki i położenie dawnych umocnień miały utrudnić kolejne próby.

W nocy z 5 na 6 maja 1940 roku wydostało się stąd dziesięciu jeńców. W zamurowanym oknie wykruszyli otwór, używając scyzoryka. Liny przygotowali z prześcieradeł, po których zeszli w dół, a następnie pokonali fosę. Po opuszczeniu fortu podzielili się na trzy grupy.

Siedmiu uciekinierów schwytano. Felicjan Pawlak, Jan Gerstel i Tadeusz Wesołowski zdołali uniknąć ponownego uwięzienia. Celem ich pierwszego etapu były Węgry. Dalej szukali drogi do polskich oddziałów na Bliskim Wschodzie; ich podróże nie przebiegały już stale razem.

Przeżycia Pawlaka zachowały się w jego diariuszu. Opisuje w nim ciemność, deszcz i trudności z odnalezieniem właściwej drogi po zejściu z fortu. Przejście przez okno było zaledwie początkiem: poza murami trzeba było jeszcze pokonać górski teren i wymknąć się obławie.