Fundacja książęcej rezydencji

Henryk I jaworski jest uznawany za fundatora wieży w Siedlęcinie. Budowlę wzniesiono w latach 1313-1315 przy przeprawie przez Bóbr. Książęca siedziba miała charakter mieszkalny i obronny: kamienna wieża była częścią zespołu z murem oraz fosą. Nie była samą strażnicą ani pojedynczą basztą w murach większego zamku.

Datowanie budowy opiera się na badaniach dendrochronologicznych zachowanych elementów drewnianych. W stropach rozpoznano drewno z lat 1313, 1314 i 1315. To materialny zapis kolejnych lat powstawania budowli, niezależny od późniejszych opowieści o jej mieszkańcach. Dendrochronologia wykorzystuje układ przyrostów rocznych drzewa do określania wieku drewna.

Rezydencja miała kilka poziomów mieszkalnych, a jej reprezentacyjnym wnętrzem była wielka sala ozdobiona malowidłami. Książęcy dom nie ograniczał się więc do murów i urządzeń obronnych. Mieścił także przestrzeń przyjmowania gości, z dekoracją zaczerpniętą z kultury dworskiej. Kamienna konstrukcja oraz zachowane drewniane stropy należą do tej samej, wczesnej fazy dziejów wieży.