Podziemia zamkowe

Podziemia zamku to układ pomieszczeń o różnej liczbie poziomów, przekrytych sklepieniami krzyżowo-żebrowymi i krzyżowymi na gurtach. Widoczne łuki i żebra dzielą stropy na powtarzalne pola. Zamiast jednej podziemnej sali powstało zaplecze rozłożone pod kilkoma częściami rezydencji.

Część piwnic służyła jako więzienie, w innych przechowywano zapasy. Pomieszczenia magazynowe należały do gospodarczego zaplecza biskupiego dworu. Nie miały reprezentacyjnej funkcji wielkich sal: były przeznaczone do składowania i obsługi codziennych potrzeb mieszkańców zamku.

Wystawa „Podziemia lidzbarskiego zamku - ścieżki archeologiczne” dotyczy odkryć i badań podziemnej części budowli. Osobna ekspozycja przedstawia dzieje budowlane zamku biskupów. Zestawienie obu tematów kieruje uwagę na konstrukcję, przebudowy i ślady wcześniejszego użytkowania, a nie wyłącznie na wyposażenie dawnych komnat.

W zamku działał też sierociniec Fundacji świętego Józefa, przyjmujący wychowanków od 1859 roku. Dzieci uczyły się czytania, pisania i robót ręcznych oraz pomagały w ogrodzie i gospodarstwie. W 1932 roku placówkę przeniesiono do nowego gmachu przy dzisiejszej ulicy Leśnej; jej dziejom poświęcono odrębną wystawę.