Kapelania

Kapelania to nazwa najwyższej skałki w obrębie zamku. Zachowały się na niej ślady fundamentów dawnej zabudowy. Wyniesiona część założenia należała do zespołu zamku górnego. Na zachodnim bloku skalnym stał budynek mieszkalny o planie zbliżonym do trapezu. Jego kształt dostosowano do ograniczonego miejsca na skale, tak jak przebieg murów dostosowywano do całego skalistego grzbietu.

W konstrukcji łączono kamień i drewno. Drewniane elementy osadzano w specjalnie wykutych w skale gniazdach. Takie zagłębienia są śladem mocowania części budynku, które były znacznie mniej trwałe od granitowego podłoża. Do zabudowy zamku górnego prowadziły schody wykute w skalnej szczelinie. Przejścia i stopnie wiązały poszczególne poziomy warowni, zamiast tworzyć jeden równy dziedziniec. W tej partii ruin szczególnie czytelny jest związek dawnych pomieszczeń z naturalnym ukształtowaniem skał.