Dziedziniec górny z cysterną

Obudowany otwór cysterny na deszczówkę przypomina o zaopatrzeniu zamku w wodę. Zbiornik gromadził wodę opadową, nie był więc studnią czerpiącą ją z podziemnej warstwy wodonośnej. Dziedziniec urządzono na nierównym skalnym podłożu, które wymagało przekształcenia przed wzniesieniem kolejnych zabudowań.

Podczas średniowiecznej rozbudowy po jednej stronie skuwano skałę, a po drugiej podnoszono poziom terenu nasypem z kruszywa. Ówczesna nawierzchnia znajdowała się około 40-45 centymetrów niżej niż obecna. Przy fundamencie południowego skrzydła pozostał uskok, któremu odpowiada odsłonięty podczas wykopalisk poziom kamiennego bruku.

Na dziedziniec wchodziło się przez przejazd i sień; otwór bramny znajdował się w miejscu dzisiejszego, lecz na niższej wysokości. Droga prowadziła wcześniej pod wysoką arkadą muru obronnego, zabezpieczoną opuszczaną kratą. W zabudowie zachowało się również zamurowane średniowieczne okno z prostym nadprożem i obramieniem z różowego piaskowca. Zestawienie bruku, progu i okna pokazuje różne poziomy użytkowe zamku, którego wnętrze przebudowywano wraz ze wzrostem skrzydeł mieszkalnych. Kamienne nadproże tego okna jest prostą belką, a krawędzie obramienia otrzymały szerokie ścięcia.