Wieża zamkowa

Wieża ma czworokątną podstawę i ośmioboczną część górną, lecz te dwie partie nie powstały jednocześnie. Średniowieczny trzon podwyższono w XVI wieku, podczas przekształcania warowni w rezydencję rodu von Logau. Nad starszą budowlą dołożono wówczas kondygnację czworokątną, a następnie trzy ośmioboczne i hełm z latarnią.

Dawny hełm był pokryty jasną blachą; obecne zakończenie wieży jest rezultatem późniejszych zmian. Przy niewielkich oknach ośmiobocznej nadbudowy przetrwały kamienne obramienia i fragmenty gzymsów podokiennych ze śladami działania ognia. To konkretne pozostałości renesansowej rozbudowy, starsze od turystycznego tarasu widokowego.

W latach 1824-1827, po uratowaniu zamku przez Johanna Gustava Büschinga, wieżę zabezpieczono i przystosowano do oglądania krajobrazu. Powstały drewniane schody kręcone i niewielki taras, a uszkodzoną część konstrukcji wzmocniono drewnem dębowym. Wieżę ponownie ulepszano za Maxa Ferdinanda von Zedlitz-Neukircha, kontynuującego w XIX wieku przystosowywanie zamku do ruchu turystycznego. Dzisiaj panorama obejmuje Jezioro Bystrzyckie, Góry Wałbrzyskie i Góry Sowie. Zamek wyrósł nad doliną Bystrzycy, którą prowadził dawny trakt handlowy; wysokość wieży daje widok na teren związany z pierwotną funkcją warowni.