Donżon

Budowę donżonu w Grodźcu wiąże się z kontraktem księcia Fryderyka I z 1473 roku. Przy wieży pracować mieli trzej mistrzowie: Błażej Rose z Wrocławia, Bartosz Bloeschuch z Legnicy i Hans Trauernicht ze Zgorzelca. Nie jest to więc zachowana w całości wieża z początków grodu, lecz część późnogotyckiej warowni. Dziś oglądamy jej ruinę.

Wieża miała plan prostokąta o wymiarach około 16,2 na 19,9 metra. Jej dolne pomieszczenia nakrywały sklepienia kolebkowe, a wyższe kondygnacje rozdzielały stropy. Na trzeciej kondygnacji znajdowały się dwa pokoje mieszkalne. Należały do nich nisze okienne, wykusze latrynowe i szafki ukryte w grubości murów. Takie wyposażenie odróżniało donżon od prostej wieży służącej wyłącznie obserwacji i obronie.

Pięć kondygnacji nadziemnych zamykał ganek wsparty na machikułach; ponad nim znajdowały się jeszcze dwa poziomy z blankami. W dekoracji naroży zestawiono ciemny bazalt z żółtym piaskowcem. Masę budowli rozbijał więc kontrast dwóch kamieni, a nie jednolita, surowa ściana. W 1751 roku część donżonu runęła, powiększając zniszczenia dawnej wieży.