Sala Rycerska

Salę Rycerską, nazywaną także Książęcą, nakrywa trójprzęsłowe sklepienie krzyżowo-żebrowe o rozpiętości ponad dziewięciu metrów. Kamienne żebra dzielą powierzchnię nad głową na regularne pola. W 1766 roku burza zniszczyła dach palatium, a wraz z nim runęło wcześniejsze przekrycie sali.

W XIX wieku wnętrze wyposażano ponownie. Wilhelm Christian Benecke, który kupił Grodziec w 1823 roku, wyposażył ją w szesnastowieczne witraże szwajcarskie. Były starsze od prowadzonej przez niego renowacji i pochodziły z innego kraju. Ich obecność stanowiła kolejny etap urządzania rezydencji, a nie ciągłość wyposażenia od czasów książęcych.

Dalsze zmiany przyniosła wielka odbudowa zamku prowadzona przez Bodo Ebhardta w latach 1906-1908. Sala ma wyjście na taras biegnący wzdłuż wschodniej elewacji palatium. Trzy przęsła dzielą przestrzeń na powtarzające się części. Sklepienie zachowuje dzięki temu regularny rytm, mimo dużej rozpiętości wnętrza.