Kangur rudy

Skok kangura opiera się na pracy mocnych tylnych nóg i sprężystych ścięgien, które magazynują energię. Taki sposób przemieszczania pasuje do rozległych, otwartych obszarów Australii. Kangur rudy zamieszkuje suche tereny środkowej i zachodniej części kontynentu. Jest największym żyjącym torbaczem; dorosłe samce są wyraźnie większe od samic.

Nazwa koloru najlepiej opisuje samce, których futro ma czerwonobrązowe odcienie. Samice bywają bardziej szare. Zwierzęta zjadają trawy, liście i zioła, a część potrzebnej wilgoci otrzymują wraz z pokarmem. Ich aktywność nasila się o świcie i zmierzchu. Spotyka się je w grupach, co odróżnia ich zwyczaje od samotnych wędrówek wielu innych dużych ssaków.

U torbaczy młode przychodzi na świat na bardzo wczesnym etapie rozwoju. Dalszy rozwój kangurzątka odbywa się w torbie matki, gdzie przebywa ono około ośmiu miesięcy. Torba jest więc miejscem dorastania, a nie tylko sposobem przewożenia już samodzielnego potomstwa. Przy obserwacji sylwetki kangura od razu widać różnicę pomiędzy krótkimi przednimi kończynami a znacznie silniejszymi tylnymi nogami.