Biała Fabryka Ludwika Geyera

Ludwik Geyer uruchomił w Białej Fabryce pierwszą zmechanizowaną przędzalnię i tkalnię bawełny w Łodzi. Klasycystyczne zabudowania przypominają, że fabryka nie musiała mieć elewacji z czerwonej cegły. Dawne skrzydła produkcyjne zostały później przystosowane do wystaw, ale przemysłowe pochodzenie nadal określa charakter całego zespołu.

Pomysł muzeum włókiennictwa pojawił się w 1946 roku. W 1952 roku w łódzkim Muzeum Sztuki powstał Dział Tkactwa, a trzy lata później otrzymał siedzibę w Białej Fabryce. Budynki wymagały remontu i adaptacji. W 1960 roku Muzeum Historii Włókiennictwa stało się samodzielną instytucją. Jego założycielką i pierwszą dyrektorką była Krystyna Kondratiuk.

Kondratiuk połączyła historię produkcji z zainteresowaniem tkaniną artystyczną. Dzisiejsze zbiory obejmują dawne maszyny, przemysłowe wzorniki, ubiory, tkactwo ludowe i prace współczesnych artystów. Przedmioty służące do wytwarzania materiału spotykają się tu z gotowymi ubraniami i dziełami sztuki. Kolejne skrzydła fabryki remontowano stopniowo, zamieniając zakład produkcyjny w przestrzeń muzealną. Nazwa Centralne Muzeum Włókiennictwa obowiązuje od 1975 roku.