Kopuła i wnętrze hali

Kopuła ma rozpiętość 65 metrów. Jej żelbetowe żebra zbiegają się promieniście, a całość wieńczy latarnia, czyli przeszklona część doprowadzająca światło od góry. Centralna, okrągła sala stanowi środek budynku o rzucie przypominającym symetryczny czteroliść.

W chwili powstania była to największa kopuła żelbetowa na świecie. Rekord dotyczył konkretnego materiału konstrukcyjnego, nie wszystkich istniejących przekryć. Berg wykorzystał beton zbrojony stalą i ograniczył ornament, eksponując samą konstrukcję zamiast zakrywać ją dekoracyjną okładziną.

Budynek od początku projektowano do różnych zastosowań: zgromadzeń, wystaw, przedstawień i sportu. W grudniu 1912 roku wykonawca przekazał miastu stan surowy, a uroczyste otwarcie odbyło się 20 maja 1913 roku, razem z inauguracją Wystawy Stulecia.

W filmie „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży” z 2023 roku wnętrze stało się areną Dziesiątych Głodowych Igrzysk. Filmowe zniszczenia należą do świata przedstawionego, nie do historii zabytku. Oglądając salę, można porównać rzeczywistą geometrię kopuły z jej ekranową rolą w opowieści o młodym Coriolanusie Snowie i Lucy Gray Baird.