Pałac Cesarski

Pałac Cesarski mieścił prywatne i reprezentacyjne wnętrza Karola IV. Jego pierwotna, jednopiętrowa część z wieżą św. Mikołaja nadawała się do użytkowania najpóźniej w 1355 roku, kiedy cesarz przebywał już na Karlštejnie. Przekształcenie obu wielkich wież w miejsca przechowywania relikwii i klejnotów zmieniło rozkład życia na zamku: ich planowane wcześniej funkcje mieszkalne przejął pałac.

Rozbudowa o aneks arkadowy i północne skrzydło dziekańskie mogła rozpocząć się około 1370 roku; nastąpiła najpóźniej za Wacława IV, który również korzystał z rezydencji. W dzisiejszym układzie pałac ma pięć kondygnacji, a trasa podstawowa obejmuje wnętrza dwóch pięter. Łączy sale dworskie, sypialnię, salę audiencyjną i wnętrza reprezentacyjne, pokazując mieszkalną część warownej siedziby. Wyposażenie udostępnionych wnętrz pochodzi z okresu od XIV do XIX wieku. Oglądany zespół nie stanowi więc jednolitego kompletu sprzętów pozostawionych przez cesarza.

Po wojnach husyckich pałac otrzymał dodatkowe piętro o konstrukcji szkieletowej i przyległą wieżę schodową. Renesansowa odbudowa, prowadzona za Rudolfa II w latach 1579-1597, objęła również fasady zespołu: pokryto je dekoracją sgraffitową, wykonywaną przez odsłanianie warstw tynku. Dzisiejsze ściany i podziały budynku są zatem wynikiem wielu kolejnych prac, a nie wyłącznie czternastowiecznego projektu.