Korytarz Stalaktytowy

Na końcach stalaktytów zatrzymują się krople wody. Przenoszony przez nią węglan wapnia osadza się jako kalcyt, powiększając nacieki. Proces trwa także teraz, choć przyrostu nie da się śledzić gołym okiem podczas pojedynczego przejścia. Stalaktyt rośnie od stropu w dół, zwykle przybierając kształt wydłużonego sopla; w jego wnętrzu biegnie kanalik doprowadzający wodę.

Stalagmit narasta w przeciwnym kierunku, od dna ku górze, z minerału pozostawianego przez spadające krople. W korytarzu występują oba rodzaje nacieków, a także polewy kalcytowe. Ta sama substancja tworzy więc smukłe zwisy, bardziej przysadziste formy na podłożu i pokrywy na skałach. Różnica między stalaktytem a stalagmitem dotyczy przede wszystkim miejsca oraz kierunku wzrostu, nie innego budulca.

Niektórym kształtom nadano własne nazwy: rozpoznawano tu Sowę, Słonia, Pieczoną Gęś oraz Mikołaja z workiem prezentów. Są to porównania wyglądu naturalnych nacieków, a nie wyrzeźbione przedstawienia. Przed wejściem do tej części trasy przechodzi się przez sztucznie wykuty odcinek odsłaniający biały marmur. Surowa powierzchnia skały i narastający na niej kalcyt pokazują dwa różne elementy budowy podziemi.