Sala Pałacowa

Salę Pałacową odkryto 3 grudnia 1967 roku, po przekopaniu przejścia przy stropie Sali Lwa. Nacieki skojarzyły się odkrywcom z wystrojem pałacu i od tego porównania pochodzi nazwa. Nowa przestrzeń ujawniła dekoracje o bardzo różnych kształtach, od zwisających zasłon po formy narastające z dna.

Jednym z charakterystycznych stalagmitów jest Lichtarz, z kolczastymi wyrostkami przypominającymi świecznik oblany woskiem. Wyżej zwisa Wielka Draperia, podobna do upiętej tkaniny. W Czerwonym Jeziorku odbijają się ściany zabarwione tlenkami żelaza. Woda pokazuje tu więc także kolor otaczającej skały, a nie tylko kształty nacieków. W misach martwicowych powstają kwiaty kalcytowe, a inne formy kojarzą się z pagodami oraz polami ryżowymi.

Oglądaniu sali towarzyszy pokaz światła i dźwięku. Nie jest to jednak koniec podziemnego przejścia. Przy końcu sali znajduje się Zaułek Heliktytowy, za którym zwiedzanie prowadzi dalej przez kolejne korytarze. Nazwa Pałacowa nie opisuje funkcji budowli ani pracy rzeźbiarza: wszystkie te zasłony, świeczniki i pagody są formami mineralnymi utworzonymi przez wodę odkładającą kalcyt.