Punkt zainteresowania
Ława pastorska
Siedemnastowieczne miejsce duchownego z późniejszymi obrazami cnót.
Język treści
Ława pastorska pochodzi z 1683 roku. To element wyposażenia przeznaczony dla pastora, czyli duchownego wspólnoty ewangelickiej. Określa się ją również mianem stalli. Jej funkcja różniła się od ambony, z której wygłaszano kazania: ława zapewniała miejsce do siedzenia. Dekorację malarską umieszczono na balustradzie ławy. Ozdobiono więc przednią przegrodę mebla, a nie osobną tablicę zawieszoną na ścianie. Takie umiejscowienie wiąże obrazy bezpośrednio z miejscem zajmowanym przez duchownego.
Malowidła wykonano w 1708 roku, dwadzieścia pięć lat po powstaniu ławy. Mebel i jego obecna dekoracja pochodzą z różnych etapów urządzania kościoła. Jest to kolejny przykład uzupełniania starszego sprzętu, zamiast zastępowania go nowym. Tematem przedstawień są trzy cnoty teologalne: wiara, nadzieja i miłość. Religijne pojęcia otrzymały tu postać malarskich wyobrażeń. Zespół na balustradzie tworzy własny temat, odrębny od rozbudowanych opowieści biblijnych widocznych na emporach.
Dla dzieci
Pastor to duchowny w kościele ewangelickim. Ta ława była miejscem dla pastora. Powstała w 1683 roku. Bywa nazywana stallą. W przeciwieństwie do ambony, z której przemawiano, służyła do siedzenia.
Przednią część ławy stanowi balustrada. Umieszczono na niej obrazy, ale nie zrobiono tego od razu. Malarską dekorację dodano w 1708 roku, po 25 latach. Starszy mebel zyskał wtedy nowe zdobienia.
Przedstawiono na nich wiarę, nadzieję i miłość, nazywane trzema cnotami teologalnymi. To pojęcia ważne w chrześcijaństwie. Malarstwo przedstawia je za pomocą wyobrażeń. Ława pokazuje, jak nawet mebel przeznaczony do siedzenia mógł otrzymać dekorację o religijnym znaczeniu.
Pytanie 1 z 2