Nosorożec indyjski

Warszawskie zoo utrzymuje nosorożce indyjskie, w tym samice Jhansi i Shikari. Ten azjatycki gatunek rozpoznaje się po jednym rogu i głębokich fałdach skóry. Duże płaszczyzny na tułowiu wyglądają jak części zbroi, ale są żywą skórą, a nie osobnymi twardymi płytami.

Naturalnym środowiskiem nosorożca indyjskiego są wilgotne tereny północnych Indii i Nepalu. Jego szeroki pysk ma niewielką chwytną wargę. Zjada trawy oraz inne rośliny, dobierając pokarm do tego, co jest dostępne. Masywna sylwetka nie oznacza zatem, że mamy przed sobą mięsożernego łowcę.

Błotna kąpiel chroni skórę przed słońcem i ukąszeniami owadów, a zarazem pomaga się ochłodzić. To szczególnie przydatne w wilgotnym, ciepłym otoczeniu. Gruba skóra jest wrażliwa, więc błoto pełni praktyczną funkcję, zamiast być przypadkowym zabrudzeniem.

Nosorożce mają słaby wzrok, lecz dobrze słyszą. Ich uszy mogą obracać się niezależnie, wychwytując dźwięki z różnych stron. U azjatyckich nosorożców znaczenie w obronie i starciach mają również powiększone siekacze. Krótki róg nie jest jedyną cechą, którą zwierzę wykorzystuje podczas kontaktu z rywalem.