Palnik szklarski

Palnik szklarski pochodzi z 1953 roku i należy do dawnych narzędzi zachowanych w muzealnej kolekcji. Jego zadaniem było rozgrzewanie szkła przed formowaniem. Ozdoba nie otrzymuje kształtu przez wycinanie: szklaną rurkę trzeba najpierw ogrzać, a następnie wydmuchać z niej bańkę.

Wyposażenie dawnego warsztatu niewiele różni się od narzędzi używanych przy ręcznym wytwarzaniu bombek. Palnik pozostaje jednym z podstawowych elementów stanowiska dmuchacza, obok miarek i pojemników na wykonane półprodukty. Płomień usuwa również drobne zanieczyszczenia ze szkła. Czysta powierzchnia wewnętrzna jest potrzebna na kolejnym etapie, aby powłoka srebra dobrze przylgnęła do ścianki ostudzonej bańki.

Ten niewielki przedmiot łączy więc dwie czynności: przygotowanie materiału do nadania kształtu oraz przygotowanie jego powierzchni do srebrzenia. Gotowa, pomalowana bombka zakrywa ślady tej pracy; przy palniku widać jej początek.