Sala
Ceramika Franciszka Necla
Pierwszy chmieleński mistrz rodu i przejście od naczyń użytkowych do dekoracyjnych.
Język treści
Franciszek Necel przybył do Chmielna z Kościerzyny w 1897 roku. Należał do siódmego pokolenia garncarzy w swojej rodzinie. Początkowo pracował u innych rzemieślników, a w 1907 roku postawił piec i uruchomił własny warsztat. Jego wyroby należą do kolekcji poświęconej trzem pokoleniom Neclów. Po pierwszej wojnie światowej Teodora i Izydor Gulgowscy zachęcili go do rozwinięcia produkcji ozdobnej. Franciszek stopniowo ograniczał wyrób zwykłych naczyń użytkowych, zachowując przy tym kształty i motywy poznane jeszcze w warsztacie ojca.
Wytwarzał między innymi dzbany, talerze, miski, lichtarze i kropielniczki. Formy odpowiadały różnym potrzebom domowym i religijnym. Na specjalne zamówienia toczył również duże wazony, a dekoracje komponował z rodzinnego zestawu siedmiu wzorów. Większość swoich prac oznaczał pieczątką z nazwiskiem oraz nazwami Chmielna, Pomorza i ceramiki kaszubskiej. Takie sygnowanie łączyło gotowe naczynie z konkretnym twórcą i miejscem wykonania. W 1928 roku zbudował murowany dom mieszczący także warsztat, przygotowując zaplecze pracy dla kolejnego pokolenia.
Dla dzieci
Franciszek Necel był garncarzem, czyli rzemieślnikiem robiącym naczynia z gliny. Przyjechał z Kościerzyny do Chmielna w 1897 roku. W jego rodzinie sześć wcześniejszych pokoleń także znało ten zawód. Własny warsztat i piec uruchomił w 1907 roku.
Robił dzbany, miski, talerze i świeczniki. Później coraz więcej jego prac służyło również do ozdabiania domów. Malował je wzorami, których nauczył się od ojca. Na naczyniach stawiał pieczątkę, po której dało się rozpoznać autora i miejsce wykonania. W 1928 roku zbudował dom z warsztatem. Tam miało pracować następne pokolenie rodziny.
Pytanie 1 z 2